برای درک بهتر عنوان «میس یونیورس پرشیا»، لازم است به سال گذشته بازگردیم و روایت مربوط به میس یونیورس پرشیا ۱۴۰۳، آوا وهنشان، را مرور کنیم. آن فصل نشان داد چگونه سازمان میس یونیورس به‌تدریج با کاهش اعتبار مواجه شد و چگونه مدیر وقت میس یونیورس پرشیا، گلشن برازش بختیاری، بنا بر ادعاها، از چندین زن ایرانی به‌عنوان چهره‌های پس‌زمینه در مسیر دستیابی به شهرت شخصی و منافع مالی استفاده کرد — تلاشی که در نهایت بی‌نتیجه ماند.

در حالی‌که سازمان میس یونیورس در ابتدا سازمان «مکله های پرشیا» را به‌عنوان نهاد رسمی مسابقات زیبایی ایران به رسمیت شناخته و به شرکت ایماژ پیشنهاد برگزاری میس یونیورس ایران ۱۴۰۴ را ارائه کرده بود، این پیشنهاد از طرف ملکه های پرشیا رد شد. در سال‌های اخیر، تحت مدیریت آن جاکراجوتاتیپ، استانداردهای این رقابت تضعیف‌شده به نظر می‌رسید و تمرکز آن عمدتاً به سودآوری مالی معطوف شده بود تا تأثیرگذاری فرهنگی یا اجتماعی معنادار. از همین رو، مدیریت کوئینز آو پرشیا تصمیم گرفت همکاری را ادامه ندهد. چند ماه بعد، مسابقه موازی «میس پرشیا» که توسط گلشن تأسیس شده بود، بار دیگر امتیاز میس یونیورس پرشیا را خریداری کرد. در مجموع، ۱۸ زن از منطقه گسترده پارسی‌زبان، از جمله ایران، افغانستان و ازبکستان، ثبت‌نام کردند و از طریق شبکه‌های اجتماعی معرفی شدند. اعلام شد که تنها برترین شرکت‌کنندگان به مراسم نهایی راه خواهند یافت؛ با این حال، شواهد نشان می‌داد که در نهایت تنها چهار نفر حضور یافتند — انتخابی که ظاهراً بدون سازوکار شفاف انجام شد و گمانه‌زنی‌هایی درباره از پیش تعیین‌شدن برنده ایجاد کرد. ناظران یادآور شدند که دوره پیشین نیز پس از آشکار شدن نگرانی‌ها درباره برگزارکننده، در جذب شرکت‌کننده، حامی مالی و حمایت رسانه‌ای با دشواری روبه‌رو شده بود.

در میان افراد منتخب، سحر بینیاز، مدل ۳۹ ساله ایرانی–کانادایی، توجه ویژه‌ای جلب کرد. او پیش‌تر در سال ۱۳۹۱ عنوان میس یونیورس کانادا را کسب کرده بود، اما به دلیل مشکلات سلامتی در رقابت جهانی حضور نیافت. با این حال، روند انتخاب سال ۱۴۰۴ ساختاریافته و حرفه‌ای به نظر نمی‌رسید — گفته می‌شود این انتخاب ظرف چند دقیقه و در همان محل برگزاری یک جشنواره موسیقی ایرانی انجام شد. مشابه سال پیش، اجرای سازمانی فاقد استانداردهای حرفه‌ای ارزیابی شد. سحر به‌عنوان دومین دارنده عنوان میس یونیورس پرشیا معرفی شد، در حالی‌که چهره‌هایی چون رویا روحانی مقدم (دختر شایسته ایران ۱۳۵۱)، سوسن حکیمه (دختر شایسته ایران ۱۳۵۲)، شیرین حیدری (میس ایران ۱۳۹۷) و فی عسگری که سال قبل توسط همین برگزارکننده تاج‌گذاری شده بود، نادیده گرفته شدند. بدین ترتیب، سحر بینیاز در سال ۱۴۰۴ ششمین فردی شد که نسخه‌ای از عنوان میس یونیورس پرشیا را در اختیار داشت.

دراماتیک‌ترین لحظه اندکی پیش از مراسم نهایی میس یونیورس رخ داد که قرار بود در ۳۰ آبان ۱۴۰۴ در نونتابوری تایلند برگزار شود. سحر در پستی در اینستاگرام اعلام کرد که در رقابت شرکت نخواهد کرد و مدعی شد مدیر ملی او، گلشن، برای دیدار با خانواده به ایران بازگشته و هنگام ورود بازداشت شده است — موضوعی که نگرانی‌های امنیتی ایجاد کرده بود. این خبر بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها نیافت، چرا که شناخت عمومی از گلشن محدود بود و گرایش‌های سیاسی او نیز روشن نبود. با این حال، بسیاری با سحر ابراز همدردی کردند؛ زیرا بار دیگر از حضور در صحنه میس یونیورس بازمانده بود. در شب برگزاری رقابت میس یونیورس، سحر ویدیوی دیگری در اینستاگرام منتشر کرد و توضیح متفاوتی درباره انصراف خود ارائه داد. در این روایت جدید گفته شد که او و گلشن طی چند ماه تلاش کرده‌اند با مالک جدید سازمان میس یونیورس، رائول روچا، ارتباط برقرار کنند — احتمالاً برای مذاکره درباره هزینه‌های امتیاز پرشیا یا تقویت جایگاه رقابتی سحر. با این حال، گزارش‌ها حاکی بود که آقای روچا عمدتاً با نمایندگان کشورهایی دیدار کرده که سرمایه‌گذاری مالی بیشتری در سازمان انجام داده بودند.

این رویدادها دو نگرانی گسترده‌تر را مطرح می‌کند. نخست، تغییرات ادراک‌شده در سازمان میس یونیورس پس از انتقال مدیریت — از آن جاکراجوتاتیپ به رائول روچا — سبب شده بسیاری درباره ارزش عناوین آن تردید کنند. تغییر در معیارهای واجد شرایط بودن، افزایش هزینه‌های امتیاز و تمرکز تجاری پررنگ بر فروش محصولات و تراکنش‌های مالی، این باور را تقویت کرده که ملاحظات مالی اکنون بر اهداف فرهنگی یا اجتماعی پیشی گرفته است. دوم، این وضعیت بازتاب‌دهنده انتقادهای مداوم نسبت به مدیریت گلشن برازش بختیاری است؛ انتقادهایی که مدعی‌اند برخی زنان ایرانی نه به‌عنوان سفیران فرهنگ پارسی و توانمندسازی اجتماعی، بلکه به‌عنوان ابزاری برای کسب شهرت و منفعت مالی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در نهایت، پرسش عمیق‌تر متوجه کسانی است که در جست‌وجوی دیده‌شدن، خود را وارد چنین ساختارهایی می‌کنند: آیا ارزش دارد اصول را فدای دیده‌شدن کرد؟

مسابقات زیبایی بی‌تردید بخشی از صنعت سرگرمی هستند، اما در عین حال ظرفیت آن را دارند که به بستری برای توانمندسازی و گفت‌وگوی اجتماعی بدل شوند. بدون هدف معنادار و پایبندی به اصول، اما، این رقابت‌ها در معرض آن هستند که به نمایشی تهی تبدیل شوند — نمایشی که نه از چشم‌انداز، بلکه از خودنمایی تغذیه می‌کند.